Jeanne Bakker
Toen ik jaren geleden ontslag nam als manager Learning & Development, dacht ik: eindelijk tijd voor het boek dat ik al zolang wilde schrijven. Meer vrijheid. Meer ruimte. Geen baas of team meer die mijn agenda bepaalden. Het eerste wat er gebeurde, was dat ik in een scheiding belandde.
Behalve dat mijn hart in tweeën lag, zei mijn hoofd meteen: logisch dat het boek nu even niet kan. Eerst bijkomen. Geen druk erbij. Begrijpelijk toch? Maar ergens voelde ik dat dit een val was. Want als ik nu geen druk op dat boek zou zetten, zou het verdwijnen. Niet omdat het niet belangrijk was – juist omdat het dat wél was. Er was geen deadline. Geen opdrachtgever. Niemand die ernaar vroeg.
Dus deed ik iets wat tegen alles inging. Ik legde mezelf druk op. Niet keihard, niet masochistisch, maar bewust. Ik besloot: juist nu gaat dit boek versnellen. Ik neem er geen twee jaar voor, maar slechts één jaar. En het werkte. De zelfgekozen druk hielp me focussen. Kiezen. Grenzen trekken. Het boek werd geen bijzaak, maar een anker. Het lag er dat jaar.
Dat moment leerde me iets wat ik sindsdien niet meer ben vergeten. We hebben een afkeer van druk. We noemen het stress, ongezond, iets dat weg moet. Maar het probleem is niet druk zelf. Het probleem is dat we alleen nog druk accepteren die van buiten komt. Van deadlines, verwachtingen, anderen.
En zo worden we heel goed in leveren wat moet. Maar de dingen die ons werkelijk vormen, daar zet niemand een deadline op. Niemand vraagt ernaar. En precies daarom verdwijnen ze.
Hier zit de paradox: druk creëren is geen extra belasting. Het is bescherming. Bescherming tegen de eindeloze stroom van het urgente. Tegen alles wat schreeuwt om aandacht terwijl het er niet, of in elk geval minder, toe doet.
Slimme mensen weten dit. Ze zoeken een accountability partner die vraagt: “En, hoe ging het?” Ze maken hun voornemen publiek. Ze zetten iemand naast zich terwijl ze werken – een body double, zoals ze dat in de ADHD-wereld noemen. Niet om gecontroleerd te worden, maar om hun eigen prioriteiten even reëel en belangrijk te maken als die van de buitenwereld.
Druk vermijden is comfortabel. Druk kiezen is volwassen.
De vraag is dus niet hoe je minder druk kunt voelen. De vraag is: waar durf jij hem bewust op te zetten? Want wat echt belangrijk is, schreeuwt zelden om aandacht. En als jij er geen druk op zet, doet niemand het voor je.
Jeanne Bakker is redactielid van het Trefpunt voor Organisatieontwikkeling